Maarten Inghels is dichter en schrijver. Zijn poëziedebuut 'Tumult' verscheen in de Sandwich-reeks onder redactie
van Gerrit Komrij Lees verder »
Het boek Het abattoir van het afscheid is gedrukt en gedroogd. Dick Wessels van uitgeverij Het Gonst maakte er naar aloude gewoonte een pareltje van. Eind september worden de tien gedichten als uitgave in De Vlaamse Maat gepresenteerd in antiquariaat Demian – een uitnodiging volgt. Tot dan moet u het met foto’s stellen (Dick Wessels).
Andy Fierens kocht hoed en hemden om op vakantie te gaan. De foto nam ik vandaag in boekhandel Demian te Antwerpen. We hadden het over het BOEST-project dat in september van start gaat. Daarna dronk ik ijskoffie op een terras en smolt heel langzaam weg. Naast mij zat een enorm oude en dikke man, hij had een buikomvang zo breed als een 100-jarige eik. Hij rolde sigaretten zo rond als boomstammen waarna hij ze maar half oprookte, om daarna bloed op te hoesten in een verfromfraaide zakdoek. De hoest kwam van erg diep. Dan vouwde hij zijn zakdoek netjes dicht en hield hem in de palm van zijn hand vast. Net toen ik wilde vertrekken kwam er een vriend van mijn nieuwe buurman aan die net zo bol en rond was als hij. Lees verder »
Tegen tien uur druppelden gestaag de aanwezigen binnen, acht mensen, en met René, Edith en Simon maakte dat elf. Er was een schriel mannetje, dat later erg sacrale gedichten bleek te schrijven, en twee vrouwen die bijna nooit schreven, en nog een Yoeri die wel iets deftigs op papier durfde te zetten, maar over het algemeen zaten we vooral met niet-schrijvers bijeen. Overigens is de workshop van maandag geschrapt, wegens de matige interesse. Vandaar ook dat ik na twee dagen Demian/Vinkenoog er nog wel een derde, erg vroege, zondag aan wilde breien, om zo toch nog aan tien mensen te geraken die zich op krukjes en stoelen rond het bureau van Simon Vinkenoog wilden scharen. Hondsvroeg was het, om de tien minuten jankte een tram door de bocht en begon het raam te trillen, maar toch was het erg aangenaam. Simon strooide met citaten (o.a. J. Huizinga, Homo Ludens en zijn eigen “Goede raad is vuur”), waardoor het geheel toch een soort ernst over zich heen kreeg waarvan je in godsnaam ging smeken dat het geen zondagochtend was. Vinkenoog was het trouwens die in De Laatste Show Jules Deelder citeerde met: “ik ben dichter geworden omdat ik dan zelf kan kiezen wanneer ik opsta.”
Lees verder »
Vandaag stond Vinkenoog met zijn vrouw Edith – vastgeroest aan zijn zijde – de tentoonstelling “FUN IN PROGRESS” op te bouwen in boekhandel Demian, dewelke ik haast wekelijks frequenteer. Vinkenoog stond/zat/sprong in het rond met iets wat leek op een nylondraad met balpennen aan, en René die de tentoonstelling organiseert en zijn winkel aanbiedt stond te wankelen in de etalage om op aanwijzingen van Edith boeken op de correcte plaats te zetten. De kijkkasten waren al klaar met enkele fraaie nummers van Blurb in, en enkele artikels over een politie-inval bij Vinkenoog thuis, op zoek naar marihuana, waarna Harry Mulish in de rechtszaal moet getuigen dat Vinkenoog: “nooit drugs heeft aangeboden aan me”. Wat later vond ik tussen de stapels boeken nog een exemplaar van “Wij helden” dat ik prompt liet handtekenen door Vinkenoog. Het verzameld werk, uitgegeven bij Van Nijgh & Ditmar lag ook al klaar – laat het in de cellofaantjes jongens! dan blijft ie mooi -, maar heb ik nog niet meegenomen. Zaterdag is er een feestelijke opening, zondag en maandag poëzieworkshops door Vinkenoog en de tentoonstelling loopt tot 8 november. Ohja, zijn blog Kersvers is voor een week verhuisd naar hier.
