Maarten Inghels

Maarten Inghels is dichter en schrijver. Zijn poëziedebuut 'Tumult' verscheen in de Sandwich-reeks onder redactie
van Gerrit Komrij Lees verder »

Bibliofilie {4}

26.01.09 | Essay & kritieken

Het zit zo dat ik een zwak heb voor vintage book covers. Het is ook zo dat wanneer ik bij iemand de kamer binnenkom, ik de inhoud van zijn of haar boekenkast inspecteer. Ik neem er boeken uit, streel de ruggen, ruik eraan en kijk of ik ze ook al heb. Het boeken verzamelen, hebben, bezitten, an sich is een andere zaak, mijn eerste zwak is de vormgeving. Lees verder »

Digitale tijdschriften en de geur van papier {12}

15.12.08 | Essay & kritieken

Yra Van Dijk vraagt zich in het NRC-artikel “De kweekvijver is hier een oceaan” af of het internet een antwoord kan zijn op de afnemende rol van literaire tijdschriften waarvan er steeds meer verdwijnen. Wat dan weer het offer van zijn tijd is. Tijdschriften zijn duur om te maken, ze halen een beperkt publiek en er kruipt veel tijd in, in tegenstelling tot het internet waarin je steeds maar ‘drie klikken verwijderd’ bent van een eigen weblog, internetartikel of filmpje. Yra Van Dijk klaagt dat er op het internet nog verbluffend weinig gebeurt op dat gebied. Lees verder »

POËZIE VAN DE WILLEKEUR; Flarf, Stiftgedichten en Scrabblepoëzie. {18}

14.08.08 | Essay & kritieken

“Flarf ontstond uit een infantiel vers van de Amerikaan Gary Sullivan en groeide uit tot een poëziestroming waarbij de dichter zoekresultaten van Google in zijn gedicht verwerkt.”

(Bron: Wikipedia)

Sven Staelens schrijft in zijn weblogbericht ‘Vijftig jaar, enkele bedenkingen bij Flarf” (13 augustus 2008); “Flarf gebruikt skimming als basis voor het schrijfproces en wil daarmee een antwoord bieden op (onder andere) de achteruitgang van onze brains.” De achteruitgang van onze brains. Huhu. Gedaan met de seniele dichters. Gedaan met de schrijvers die nadenken wanneer ze een boek schrijven. We houden nu het handje van Google vast bij het schrijven van gedichten. Waarom kunnen we plots de ratio of de taalvirtuositeit niet meer gebruiken bij het schrijven van poëzie? Flarf schuimt dus het internet af, veelvuldig gebruikmakend van de control + v combinatie, om zo gedichten te construeren vanwege de teloorgang van onze hersenen? De flarfdichter gaat dus in de content van het internet op zoek naar bronmateriaal voor zijn poëzie. Maar is dit niet de poëzie van de willekeur? De dichter die zich laaft aan het internet als inspiratiebron om gedichten te brouwen. Hij wordt geleid door de grillige willekeur van resultaten die uit Google te voorschijn komen.

Lees verder »

Waardig of bemoeizucht? {7}

16.05.08 | Essay & kritieken

Cath Blaauwendraad op de Contrabas, naar aanleiding van het artikel of de Eenzame Uitvaart in Nederland sympathiek of bemoeizuchtig is, of egotripperij, ik citeer: “Ten tweede heb ik, naast alle positieve reacties, inderdaad ook wel eens te horen gekregen dat iemand geen dichter aan z’n graf zou willen hebben. Geheel voor eigen rekening zou ik daarop (na lang nadenken) durven antwoorden: het gaat niet om de dode. Die krijgt er waarschijnlijk toch niks meer van mee. Waar het wel om gaat: de nabestaanden. Maar, zult u zeggen, die nabestaanden zijn er niet. Integendeel: de nabestaanden zijn wij.
Mijns inziens begint respect voor het leven bij respect voor de dood. Aandacht voor je medemens, in z’n allersimpelste vorm, begint er paradoxaal genoeg mee dat je iemand niet achteloos onder de grond stopt.”

Ik kopieer dit, enerzijds omdat ik het zelf niet beter had kunnen verwoorden en anderzijds omdat het een interessant discussie is, me dunkt. Twee weken geleden klopte ik bij Antwerpen Boekenstad aan om, vanaf september te beginnen, te zien of een Eenzame Uitvaart mogelijk is in Antwerpen. Vanaf september krijg ik, als alles goed gaat, een computer met internet en een telefoon. Met die middelen zou het moeten lukken om een eenzame dode niet achteloos onder de grond te stoppen, maar een laatste waardig afscheid te geven.
Lees verder »

Poëzie als zacht eitje. {11}

28.04.08 | Essay & kritieken

Zaterdag was het die beruchte finale waarin acht finalisten streden om een plaatsje in de top drie. Het was warm en zweterig weer. We kregen eten in een glazen kubus, met een ondergaande zon boven de skyline dus dat maakte weer veel goed. Niet dat er op dat moment al veel goed te maken viel. Misschien de doorloop. Het leek wel televisie. Het loopje van de trap af, de volgspot die je – jawel – volgt, lachen naar de camera, door de klimtouwen van de boxring kruipen, struikelen, een microfoon aannemen en start. De camera loopt. Al bij al ging dat prima, dat loopje op de trap in de Permeke-bibliotheek. Ze hebben daar een mooie trap voor een loopje, eentje in een trage bocht met grote treden. En dan de volgspot in je olijke gezicht. Ja, dat loopje maakte de avond wel. Ook de Nederlanders van productiehuis Oost-Nederland waren in hun nopjes. De boxring was voor de gelegenheid KBC-blauw, ze kregen een Vedettje of vijf en iedereen was mee met het loopje.

Lees verder »

Tumult