Hoewel Buurvrouw vorige week nog het gestolde kaarsvet van mijn tafelblad kraste met een doodgewoon keukenmesje en over haar hartsgrondige haat jegens lieveheersbeestjes vertelde, hadden we nu ruzie. Er waren woorden gevallen, zoals we dat zo verbloemd in onze taal kunnen zeggen. Lees verder »
Maarten Inghels
Maarten Inghels is dichter en schrijver. Zijn poëziedebuut 'Tumult' verscheen in de Sandwich-reeks onder redactie
van Gerrit Komrij Lees verder »
-
De brutale hond {0}
-
De vogels {0}
Per definitie was het niet helemaal mijn fout dat de vogel van onze onderbuur in brand vloog. Zulke dingen gebeuren plots, zoals een liftongeluk, of een uitslaande brand, en het zijn nooit de juiste mensen die de schuld op hun schouders moeten dragen. Lees verder »
-
De salade {0}
De avond dat ik zes muggen tegen de witte muur doodsloeg tot er een sterrenbeeld in de rode vlekjes te herkennen was, maakte ik Buurvrouw de lekkerste salade die ze in jaren had gegeten. Vol bewondering sprak ze over het aantal ingrediënten dat ik gebruikte, de combinatie die ze met elkaar aangingen en de weloverwogen compositie van de bordschikking. Ik had de ijsbergsla in het midden van een diep bord gedrapeerd en daarover kieperde ik al de rest. Fijnzinnigheid in de keuken is niet mijn sterkste kant. Lees verder »
-
De muggen {0}
Soms blijft Buurvrouw laat op, schenk ik haar wijn en luisteren we eindeloos naar hetzelfde liedje. Het is een heel donker nummer. Buurvrouw zegt dan dingen als: ‘Mannen willen nooit luisteren. Of beter: mannen kunnen niet luisteren wanneer ze ook iets anders aan het doen zijn.’ Ik probeerde heel aandachtig te luisteren, zoals ik nog nooit eerder had gedaan. Lees verder »
-
Een bestseller {246}
Naast mij in het vliegtuig vertelde de vrouw uit Heverlee dat ze thuis nog een besteller had liggen: “mijn man bedroog me blijkbaar al enige tijd met zijn secretaresse. Dat wist ik doordat de man van zijn secretaresse me opbelde dat hij zijn vrouw met mijn ex-man in bed had betrapt. Ik liet de bom nog niet barsten thuis, maar wachtte tot hij op het werk was zodat ik zijn computer kon controleren. Drie bezwarende e-mails vond ik. Daarna heb ik gewacht tot hij ging golfen en kon ik zijn usb-stick uitprinten. Dat leverde me 2000 bladzijden vol e-mails, chatgesprekken en notities op. Mijn moeder heeft het voor me gelezen. Alles was tot in detail uitgeschreven: pikante seksanekdotes, verlangens, verhalen over collega’s en vrienden.” Lees verder »
-
De maanorchidee {0}
De dag dat mijn kraan lekte vertelde Buurvrouw nogmaals dat ze van orchideeën hield. Dat had ze me al vaak genoeg verteld wanneer ze op de koffie was. Altijd wanneer Buurvrouw een koek uit de schaal nam zei ze: ‘Een orchidee zou erg mooi in mijn woonkamer staan.’ Mijn kennis van planten beperkte zich echter tot de talrijke sanseveria’s die ik halfjaarlijks verpotte zodat ze meer ruimte hadden om te groeien. Dat is een illusie, vrouwentongen maken het nooit erg bont in de breedte, maar durven zich in de hoogte wel eens van hun beste kant laten zien. Ze worden wel eens de planten van de armen genoemd omdat water geven niet erg belangrijk is, en het onderhoud tot een minimum beperkt blijft. Vooral dat laatste spreekt me bij vetplanten erg hard aan. Lees verder »
-
Energy {30}
Het melkzuur is nog niet uit onze botten getrokken, of we fietsen alweer naar het sportcomplex. Sporten is een daad van regelmaat. Die regelmaat bewerkstelligen is vooralsnog een huzarenklus, maar in goed overleg met je partner lukt het vaak. Teamspel is nog te vaak aanwezig in sport, en laat me nu net daarin de betere solist zijn. Niet altijd is er een spelelement in de zweetzalen aanwezig. Met een blik op oneindig urenlang lopen over een rupsband, fietsbewegingen maken met de armen of het gevecht met een fitnessmachine zitten ook in de abonnementsprijs. Lees verder »
-
Beschaafd roepen {29}
Een man op leeftijd kaffert zijn vrouw in de rolstoel uit. Ze kruipt niet snel genoeg de auto uit. Haar benen willen niet meer gemakkelijk de deur uitzwaaien. Ze heeft een handje hulp nodig bij het verplaatsen van haar zitvlak van de autobank naar de rolstoel. Haar man ziet het met lede ogen en veel gezucht en geblaas aan. De weinige tijd die er nog rest in zijn leven mag geen kreupeltijd worden. Hij tiert dat het sneller moet, en liefst met meer elegantie. In zijn laatste dagen hecht hij veel belang aan beschaving. Met één hand houdt hij het portier van de auto open, als een gentleman, de andere hand rust op zijn heupen. Ook daar is de reuma ingeslopen, behalve in de tong. Die lalt en bralt voldoende, trotseert de tijd. De vrouw moet zijn liefde voor haar niet zoeken in een eenvoudig gebaar, een bloemetje, maar in zijn brulspraak. Daarin leeft hij nog het meest voor zijn vrouw. Lees verder »
-
Vis {4}
Het thema van de Boekenweek in Nederland dit jaar is ‘Tjielp Tjielp’ naar een gedicht van Jan Hanlo uit 1949. Het gaat over de mus. Breder gezien: de dieren. Een dankbaar thema. Men spreekt er alle dagen over, er is geen mooier gespreksthema dan het huisdier. Zijn geit of zijn hond, zijn kat of de kip, men kan er uren over lullen. Elk dier krijgt zijn gouden eieren, als je maar lang genoeg kijkt. En zelfs na de dood is de reis van het zelfgekozen gezelschapsdier niet voorbij. Men begraaft het in de tuin onder de seringen, de urne staat op de schouw of men zet het op. Soms wordt het een hecht lid van de familie, elk feest is het erbij, zet men een bordje extra. Kijkt het beestje mee teevee. Lees verder »
-
Work-out {2}
We naderen het winkelcomplex dat als een enorme krater oprijst naast de autosnelweg. Aan de afrit is het drummen om de auto het eerst in een parkeervak te schuiven. Alles wat buiten de stadskern ligt is immers parking, afgewisseld met uit beton getrokken wooncomplexen. Grote, rechthoekige flats die in een rij zijn geplaatst, elk met identieke balkonnetjes, en schotelantennes als witte schietschijven. Elk balkon kijkt uit op de rug van de buurtflat, met ertussen een kleine strook gazon. Vanop je terras kijk je in de slaapkamer van je overbuur. De sociale buurtwerking mislukt, maar de goedwil om alles te delen is er wel. Lees verder »
-
Eenzame sokken {106}
Ik heb last van eenzame sokken. Ze verdwalen vaak, en ze komen nooit meer terug. Hoewel ze vaak samen in de wasmand verdwijnen, om dan te centrifugeren in de wasmachine, komen ze er altijd alleen uit. Ik heb wel eens een tijdje twee sokken over elkaar aan gedragen, omdat er een wondje op mijn voet zat dat schuurde met mijn nieuwe schoenen van leer die, omdat ze nagelnieuw waren, nog wat knelden. Zodoende raakten de paren uit elkaar. Dat kwam weer in orde, maar daarna liep het weer goed fout. Lees verder »
-
Een ander zijn geluk {8}
Sinds de verwarming stuk ging, is het huis nooit meer hetzelfde. De warmte trekt ijlings uit de kamers, de muren worden koud, de glazen beslaan mat. Druppels condens liggen ’s ochtends op de koude deken, wakker word je van je lip die aan het laken vastvroor. Lichaamsdelen functioneren minder goed, ze krijgen je krakend tot stilstand. De huisbaas roept door de telefoon dat het beter zal gaan, dat er minder druk en lucht in de leidingen zit, en dat je hoog woont. Als je hoog woont, krijg je het koud. Trek nog wat meer truien aan, zegt hij. We sturen iemand, zegt hij. Twee dagen later sta je daar nog, in het midden van de kamer met drie truien aan en twee dekens omgeslagen. Je kijkt naar het kantelraam dat een dik pak sneeuw en ijs draagt, je hoort geen mussen meer, je gaat voor de warme oven zitten waarvan je het deurtje hebt openstaan. De rode gloed krijgt net je wangen warm. Lees verder »
-
Ijstijd {12}
Ik ben al niet zo goed met fotografen. Ze laten je gekunstelde houdingen aannemen waarvan je niet wist dat je ze had. Circuskunsten, apentrekken, gymnastiekbewegingen. Ze vragen om naar dààr te kijken, of naar hìer, maar waar dat is weet je nooit. Je voeten staan altijd te recht, je handen te krom, je moet lachen maar niet teveel, kijk niet recht maar doe het schuin. Pasfoto’s zijn al een huzarenklus, al gaat het dan nog maar om postzegelformaat. “Het artikel is 20% tekst en 80% foto,” zeiden ze; “de fotograaf komt morgen langs.” De plaats van afspraak was Berchem Station, en op bus 32 ernaartoe, zag je het landschap wit verzilverd liggen, na zeven dagen ijstijd. -7°C was het, en erg warm krijg je het niet van poseren. Naast de Singel ligt er een bosje, een schimmelstrook groen, een soort buffer voor de autosnelweg. Van daaruit hoor je de auto’s op de snelweg razen, maar in het bos was het rustig. Alle mussen waren dood en de vijvervissen zaten onder een laag ijs. Wat verderop was een meisje de sneeuw aan het fotograferen. Ik vermoedde dat ze erg op de kadrering lette, anders zouden de foto’s maar gewoontjes uitvallen, en erg wit. Lees verder »
-
Telefonisch interviewen {11}
Ik hou sowieso al niet van telefoneren. Ik ben er ook heel erg slecht in. In praten tegen een metalen ding in de hoop dat je toehoorder alles verstaat. Wanneer je moet hoesten, doe je het voorzichtig, met de schrik de trommelvliezen van je gesprekspartner aan stukken te blazen. En aan het einde van het gesprek ben je twee kilo slanker geworden van het nerveuze ijsberen door de kamer. Achteraf puf je nog een kwartiertje uit. Het gaat niet goed tussen de telefoon en mij.
Zeker niet als het draait om telefonische interviews. Wanneer de interviewer een vraag stelt kan je de stilte en bedenktijd niet té lang laten duren, of hij vreest dat je in slaap bent gevallen. Ondertussen staar je naar de kamermuur in de hoop daar inspiratie te halen voor je wervelende antwoord dat de telefoondraden rood doet opgloeien van de spanning. Daar slaag je nooit in. Je formuleert scherp door de bocht, excuseert je, verwoordt het anders, wijzigt nog een woord, aarzelt even, kucht en zegt dan ‘dat het daar wel ongeveer mee overeenkomt.’ Lees verder »
-
Komrij en Berckmans in Barakstad {8}
De Truman Show is voorbij. Als in een haastig opgetrokken rookgordijn leken de voorbije maanden een waantoestand te zijn, een test voor de spanning van mijn bundelwens. Het leek alsof de clown ieder uur met zijn grimlach kon opspringen en wild zou scanderen: “het was allemaal om te lachen!” Een troepje mensen zouden me lachend nastaren en met de vinger op het waanbeeld wijzen. Maar zo liep het donderdag niet.
Bijna een jaar geleden liep ik met een groot hart naar het signeerstandje van Gerrit Komrij op de Boekenbeurs in Antwerpen. Ik had zijn bloemlezing van de kinderpoëzie in mijn handen, een nogal log uitgevallen boek waar een paard mee dood te slagen viel. Komrij zat er alleen, geen rijen waren voor hem te bespeuren. Aan de stand naast hem zat Wim Helsen horden fans op te wachten voor een foto, een handtekening, een geile handkus. Wat uitgeverijen verderop zat Stephanie Plankaert zwanger te wezen en haar pruilende dagboeken te signeren. Twee woorden zei ik tegen Komrij; “Voor Maarten”, op de vraag voor wie het boek was. Misschien stamelde ik daarna nog “dankjewel”, of maakte ik me toch maar snel uit de voeten. Lees verder »
-
Tumult
-
laatste berichten
-
categorieën
- Agenda (18)
- Audio (2)
- Brieven (12)
- Column (17)
- Eenzame Uitvaart (12)
- Essay & kritieken (5)
- Gedichten (18)
- Kantlijn (24)
- Literatuur (13)
- Nieuws (8)
- Pers (22)
- Podium (25)
- Prijs (4)
- Proza (9)
- Publicatie (37)
- Recensie (6)
- Roman (3)
- Video (6)
archieven
- July 2010
- June 2010
- February 2010
- January 2010
- December 2009
- November 2009
- October 2009
- September 2009
- August 2009
- July 2009
- June 2009
- May 2009
- April 2009
- March 2009
- February 2009
- January 2009
- December 2008
- November 2008
- October 2008
- September 2008
- August 2008
- July 2008
- June 2008
- May 2008
- April 2008
- March 2008
- February 2008
- January 2008