Maarten Inghels

is dichter, schrijver en coördinator van de Eenzame Uitvaart te Antwerpen.

Inghels (Borgerhout, °1988) schreef poëzie, columns en kortverhalen voor diverse literaire tijdschriften en magazines en treedt regelmatig op met eigen werk (o.a. Koningsblauw, De Nacht van de Poëzie, Crossing Border en Wintertuin). Verschillende gedichten werden al naar het Engels vertaald.

Eind 2008 verscheen zijn debuutbundel Tumult als zeventiende deeltje in de Sandwich-reeks onder redactie van Gerrit Komrij. De recensies stapelden zich op: “een moment van klaarheid” volgens HUMO, “een belofte” volgens De Morgen of zoals Cutting Edge het stelde: “Tumult' is zelden een aangenaam geluid, maar Inghels heeft het klaargespeeld.”

Hij is coördinator van de Eenzame Uitvaart in Antwerpen en schrijft columns voor het universiteitsmagazine Dwars van de Universiteit Antwerpen.
Zijn tweede dichtbundel 'Waakzaam' verscheen in maart 2011 bij De Bezige Bij Antwerpen en kaart de impasse aan; in kritische verzen stelt hij vragen bij de revoluties, onze sloganeske identiteitscrisis en de frivoliteitscultuur. Ook trad Inghels sinds de editie van 2010 al twee maal als curator op voor het internationale Felix Poetry Festival in Antwerpen. (Foto: Koen Broos)

‘In de bladstille Vlaamse letteren de meest opmerkelijke debutant sinds jaren.’ Humo

"Inghels weet precies zijn vingers op de zwerende plekken van onze maatschappij te leggen. Vlammende betogen, prozagedichten waarbij je moet happen naar adem, die je doen knikken en instemmen. Die je tegelijk een ongemakkelijk gevoel geven. Die je een beetje beschaamd doen grinniken." Passionate Magazine
 

Alles hebben we reeds bezet maar het volgende nog nooit, nrc.next & Wintertuinfestival

on November 24, 2011in Publicatie.

Op vraag van nrc.next en festival De Wintertuin schreef ik een gedicht bij een nieuwsbericht uit de actualiteit. Dit naar aanleiding van mijn optreden op het Wintertuinfestival waar ik vrijdag 25 november zal aantreden op de presentatie van het eenmalige magazine van Eva Mouton, ‘Kopstoot’ getiteld. Ik heb het monsterproject Uplace – waarover steeds meer nare berichten in de kranten verschijnen – gekozen om een gedicht over te schrijven. Vandaag staat ‘Alles hebben de burgers reeds bezet maar het volgende nog nooit’ in nrc.next afgedrukt, samen met de gedichten van Vrouwkje Tuinman, Jannah Loontjes en Anne Vegter.

Bart Verhaeghe is een ondernemer die het winkel- en kantorencomplex Uplace wil neerpoten aan het viaduct van Vilvoorde. Het zal een shopping mall worden naar Amerikaans model, met verregaande invloed op de woon- en verkeersituatie in de buurt en kent nu al veel tegenkanting. Het tekstje op de website van Uplace gaat zo: “There is more you in U. / I am not a headline. / I am a storyteller. / I listen to people. / I am not a city. / I am potential personified. / I am more than meets the eye. / I am not real estate. / I am a home away from home. / Your place designed for life, work and play. / I am not a project. / I am a true original.”

ALLES HEBBEN DE BURGERS REEDS BEZET MAAR
HET VOLGENDE NOG NOOIT.

Alles hebben de burgers reeds bezet maar het volgende nog nooit:
middels massieve investeringen wil men een vergissing scheppen
op een vluchtberm. Makelaars plannen een stad in een hangar,
het decor van spaanplaat zal verhalen brengen, U vertellen wat
te doen bij hoop, scheiding of babyborrel. Wanneer de bomen
gekapt zijn luistert Het naar U als een buurman van bordkarton.

Brochures schrijven: hier komen cocktailbars en discotheken,
denk aan het reuzenrad dat U in beweging houdt met fastfood en
suikerspin, het tankstation dat in alles voorziet. Die manoeuvres
zijn gecontroleerd: strooizout en sneeuw gaan eeuwig in balans,
zelfs het brandalarm is lucifervriendelijk afgesteld, een website
meet de trafiek waardoor elke ondoordachte bumperkus van het

volk onder controle staat en file wordt bijgestuurd. Dit is geen
project, zeggen de ondernemers. Ze spreken van downtown en
traffic
, ze maken eenvoudige sommetjes in het hoofd. Opgeteld
met betonstof en beursval zal de shopping mall zich als een
glazen hart gedragen dat belevenissen belooft maar zich nooit
zal laten kennen. Nu de glorie is vergaan komt verstomming.

Deel dit artikel: