Maarten Inghels

is dichter, schrijver en coördinator van de Eenzame Uitvaart te Antwerpen.

Inghels (Borgerhout, °1988) schreef poëzie, columns en kortverhalen voor diverse literaire tijdschriften en magazines en treedt regelmatig op met eigen werk (o.a. Koningsblauw, De Nacht van de Poëzie, Crossing Border en Wintertuin). Verschillende gedichten werden al naar het Engels vertaald.

Eind 2008 verscheen zijn debuutbundel Tumult als zeventiende deeltje in de Sandwich-reeks onder redactie van Gerrit Komrij. De recensies stapelden zich op: “een moment van klaarheid” volgens HUMO, “een belofte” volgens De Morgen of zoals Cutting Edge het stelde: “Tumult' is zelden een aangenaam geluid, maar Inghels heeft het klaargespeeld.”

Hij is coördinator van de Eenzame Uitvaart in Antwerpen en schrijft columns voor het universiteitsmagazine Dwars van de Universiteit Antwerpen.
Zijn tweede dichtbundel 'Waakzaam' verscheen in maart 2011 bij De Bezige Bij Antwerpen en kaart de impasse aan; in kritische verzen stelt hij vragen bij de revoluties, onze sloganeske identiteitscrisis en de frivoliteitscultuur. Ook trad Inghels sinds de editie van 2010 al twee maal als curator op voor het internationale Felix Poetry Festival in Antwerpen. (Foto: Koen Broos)

‘In de bladstille Vlaamse letteren de meest opmerkelijke debutant sinds jaren.’ Humo

"Inghels weet precies zijn vingers op de zwerende plekken van onze maatschappij te leggen. Vlammende betogen, prozagedichten waarbij je moet happen naar adem, die je doen knikken en instemmen. Die je tegelijk een ongemakkelijk gevoel geven. Die je een beetje beschaamd doen grinniken." Passionate Magazine
 

België voor beginners, Knack Wereldtijdschrift

on September 29, 2011in Publicatie

Het nieuwe nummer van Knack Wereldtijdschrift, dat vanaf woensdag 21 september in de winkel lag, is opgehangen aan een reportage van schrijfster Kristien Hemmerechts. Voorts in dit sterk literair geïnspireerde herfstnummer: een marathoninterview met Nobelprijskanshebber Cees Nooteboom, Vlaamse kortverhalen in 10 woorden of minder, gedichten voor België en getuigenissen over Paul Snoek, dertig jaar na zijn dood. Onderstaande gedicht schreef ik voor Knack Wereldtijdschrift, over België en Facebook.

 

België voor beginners

Meld je aan en maak verbinding: dit land is immers het
museum van de mogelijkheden. In het nieuws komen
de balkonduikers vertellen over de kunst van het vallen
na het verhaal van de pamperpoliticus die met een lamp
de zon wil belichten. Maar geen mens kent aan het einde
het antwoord op de vraag die niemand durft te stellen,

ook de gids niet.

Filter het belangrijkste nieuws uit het meest recente,
maar negeer de gesponsorde advertenties van deze staat
met groeipijnen. Vervolledig uw profiel met persoonlijke
informatie en ontmoet gelijkgestemden om te volgen.
Minder dan een minuut geleden postte iemand zijn
scheldproza, volg dit en de reacties erop minutieus,

ontdek de Belg zijn verdriet.

Wat ben je aan het doen? Je reist verder van Borgloon
tot Bokrijk waar de vijftigplusser recreatief kan sportelen
en dat, dat is een bruin karrewiel aan een vrijstaand huis
- waarvoor het dient weet ik niet. In een verre villa tekent
een hoge heer enkele historische scheidingspapieren,
maar het debat over de obesitaks is nog niet afgerond

- je weet niet wat je ziet.

Er zijn geplande evenementen: voor de knoflookcrisis
komt iedere dag wel een octopusvoorspelling van de
opiniemaker, er is een cartoon voor elke lach – ook
voor de spaarlamphaters en de parachutemoord.
Elke kerst wordt middels een evenement glühweingeld
opgehaald voor een iconische ramp in een ander continent

met ongezien deficit.

Je hebt een nieuwe melding: de griepcommisaris
bepaalt de perimeters van de gedoogzone en iemand
is de alternaïeveling en zijn hypotheekleed grondig
beu (uiteindelijk is iedereen hier zo beroemd zoals
men roept). Tenslotte komt ook de bookmaker klagen
over het overzomeren van het kamikazekabinet en

dreigt hij met een failliet.

Er ging helaas iets mis. Er is een team goed opgeleide
techneuten op pad gestuurd om dit probleem op te lossen.
Bezoek ondertussen onze koterijen en de pied-à-terres,
deel daarna je foto’s en video’s met iedereen, binnenkort
is er gezichtsidentificatie. Herken daarop de krop in de keel
van dit ontroerend goed, alsof het een zeldzame vogel betrof

die zijn vleugels nog ontziet.

Dit zijn mensen die je misschien kent: je ontmoet hier
de heroïsche prikkeldraadfietser die wordt toegejuicht,
dat is de vrouw die onze vlag kreukvrij strijkt naast haar
man die het vendelzwaaien beheerst, daar loopt het
ontmaagde meisje dat de neusvreugde ontdekt en ginds
zie je de sfeerzwemmer die erotische danspasjes als een

poëtisch intermezzo tweet.

Geef aan hoe je met nieuwe vrienden wilt communiceren:
dwaal alle straten af en kijk hoe het werkt, het klappen van
de taal bij alors en comment ça va op de rand van wat de
afgrond wordt genoemd. Maar wat het ondoordachte gekrakeel
ook beweert, de palm van onze hand verschilt niet van kleur
aan de andere kant, ongeacht het kreunen van dit dubbelland

dat een vorm van vrijheid biedt.

Deel dit artikel: