Maarten Inghels

Maarten Inghels is dichter en schrijver. Zijn poëziedebuut 'Tumult' verscheen in de Sandwich-reeks onder redactie
van Gerrit Komrij Lees verder »

De schoenen die liefde uitademen {94}

Laat het niet onopgemerkt voorbijgaan wanneer je nieuwe schoenen hebt gekocht, denk ik wel eens. Die uitzonderlijke keer op een jaar dat ik nieuwe zolen aanschaf voor onder de benenwagen, is een moment dat ik zelden durf vergeten. Voor de aankoop reken ik een middag uit. Ik kies steeds dezelfde schoenenwinkel, waar ik mijn vorige paar dat versleten aan mijn voeten wappert – de zool kleppert een heel eigen weg op – ook weer kan achterlaten. Mijn oude miserabele schoeisel, leren lappen met gaten, plaats ik op de toonbank waarna ik op mijn sokken door de winkel drentel. Soms haal ik een schoen van zijn rek waarna ik hem afkeurend terugplaats.


Af en toe schiet er een verkoopstertje langs me heen dat voor mij het ideale paar schoenen denkt te hebben gevonden. Ik pas ze gewillig maar nooit staan ze me aan. Als ik zelf het ideale paar vast denk te hebben vraag ik van het paar drie maten aan die het meisje op haar beurt gewillig uit het magazijn gaat halen. Soms kan ik vanaf mijn plaats voor de toonbank een glimp opvangen van het magazijn waar mijn nieuw paar zou moeten staan. Ik zie niet meer dan een fractie van de torens schoenendozen die er moeten staan. Als het meisje de drie schoenendozen in mijn armen duwt zeg ik haar dat ik ze allemaal zal passen. Voor de zekerheid, zeg ik erbij. Dat ze binnen enkele dagen niet gaan knellen.
Er zijn uren voorbijgegaan eer ik mijn ideale stappers heb gevonden en stralend reken ik af. Ik krijg er nog een potje vet bij, om mijn nieuwe lederen schoenen in te vetten tegen regen en sneeuw. Ik verzeker het verkoopstertje dat ik dat eerstdaags zal doen. Als ik schoenen koop ben ik een gehoorzame en brave klant. Na het kopen van nieuwe schoenen ga ik koffie drinken. Je kan ze niet genoeg laten zien.

Het heeft niet langer dan vier minuten geduurd vooraleer iemand in het café opmerkte dat mijn schoenen liefde uitademden. Beschroomd stapt er een meisje op me af en vraagt of ze bij mijn tafeltje kan aanschuiven. Weigeren kan ik niet.
‘Bent u Maarten Inghels,’ vraagt zij verlegen.
Ik antwoord bevestigend.
‘Ik had u herkend,’ zei ze. Daar kan ik niets zinnigs op antwoorden dus zwijg ik en blijf ik vriendelijk glimlachen. Ik wacht tot ze iets over de schoenen zal zeggen.
‘Ik zal u niet lang tot last zijn, maar ik heb iets voor u.’
Daar komt het, denk ik. Dit prachtpaar aan mijn voeten krijgt een cadeau. Een ander potje vet, een goede crème, een lotion voor het leder.
Ze geeft me daarentegen een sticker waarop in een eenvoudig lettertype staat geschreven: “De stad ademt in wat wij uitademen, laat het dan in hemelsnaam liefde zijn, I. Calvino.”
Hartelijk bedank ik haar waarna ik de sticker van zijn vel pruts en hem onder mijn zool kleef.
‘Wat een mooi paar,’ zegt ze kirrend.
‘Met liefde gekocht,’ antwoord ik haar.


Zie ook:

94 reacties ↓

Geef je reactie

 

Reactie: