Eenzame Uitvaart nr. 4 {5}
“Mijn knalgele fiets sorteer ik in de daarvoor voorziene strook naast de Sint-Andrieskerk. Voor de hoofdingang staat het busje van de ondernemer, het kofferdeksel staat als een grote mond open, en de vier dragers staan erbij te kijken en te roken. Ik zie dat ik de eerste ben, de aanwezigheid van de koster buiten beschouwing gelaten – een gezette vrouw die met de talloze kerksleutels in haar hand rammelt. De meegebrachte chrysant zet ik naast het trapportaal zodat ik de handen vrij heb om ook een sigaret te rollen.”
Dinsdag hebben we de Eenzame Uitvaart verzorgd van meneer J.K. Deze keer was ikzelf dichter van dienst. Gedicht en verslag zijn na te lezen op www.eenzameuitvaart.be >>
5 reacties ↓
1 Grag // 02.10.09 at 14:00
sterk gedicht…
2 Willem // 02.10.09 at 23:19
Mooi gedaan Maarten! Interessant dat jullie – Jan ook – pas nadat het gedicht af is iets meekrijgen van het levensverhaal van de overledene, meestal op een terugreis. Of heb ik dat mis? En is daar dan bewust zo voor gekozen (geen gesprekken vooraf met mensen die iets van hem weten)?
3 Maarten // 02.10.09 at 23:24
Ik spreek altijd met de mensen die in de laatste periode in de nabijheid van de overledene hebben geleefd. Maar sommige zaken – die eerder details lijken – worden pas achteraf, in de auto, op de tram, verteld en niet via mail of telefoon.
4 Dennis // 02.10.09 at 23:39
Mooi gedicht Maarten, erg mooi gedicht. Dat idee van die afstand is goed en goed uitgewerkt.
5 Moniek // 01.11.09 at 19:04
Mooi gedicht Maarten.
En die zonen verdienen een trap onder hun gat, van een grote afstand aangezet.
Geef je reactie