Beste rouwclown {0}
Ik heb clowns nooit erg goed begrepen. De rode smoel, de bos krullen en het scheve hoedje dat wel eens voorkomt bij clowns die in de regel Choco, Rikki of Toto heten, maar ook de witte crème, de rode neus en het nerveuze gehakkel van de clown uit de hors categorie, de salonclown uit het circus van de betere smaak. Waarom moet iedereen een grijns op zijn gezicht gesneden krijgen?
Eerst, uw personage is datgene van de nobele soort. De voorvechter. Iemand die bakens verzet. Iemand die grenzen verlegt. U bent in de vrije uren een rouwclown. Een rouwclown. Sta mij toe nu al even in lachen uit te barsten. Maar dan, de Taaltelefoon zegt over de rouwclown: 
“De man probeert tijdens begrafenisplechtigheden voor een lossere sfeer te zorgen en de mensen uit de ‘kramp’ te halen die de plechtige sfeer hun oplegt. Met zijn trieste gezichtsuitdrukking en gebukte houding houdt hij de mensen naar eigen zeggen een spiegel voor. Dat zou op hen een ontspannend effect hebben.”
Gebukte houding. Trieste gezichtsuitdrukking. U spéélt een rouwende. U doet alsof u het verlies van een dierbare hebt te verwerken. Een huilende vrouw uw zakdoek aanbieden, wuiven naar een kind of uw eigen tranen afvegen. Zo omschrijft u uw eerbaar streven. U blijft de gewone clown, benadrukt u, weliswaar zonder de grappen en de grollen. Dat ruikt naar een goedkoop vernisje van de zakkenroller.
Ik vermoedde altijd dat de clownsambacht een uitstervend vak was. Iets middeleeuws, de nar die de koning het hof maakt en later tussen het plebs sukkelt. Dat wij in deze tijd van beeldbuis en draadloos internet geen huppeltrut met toeters en bellen nodig hadden om ons te vermaken.
Maar daar zag u juist het gat in de markt. U wilde in stilte gaan troosten. Niet het leven aanboren, maar de dood. Geen orkaan van plezier, maar de heler, de verzachter. U verkoopt pleisters aan het graf. Het moet niet gekker worden met de dood.
Maar u krijgt het begrafenisvolk niet los uit zijn krampachtige houding. U lijmt de mensen hun verdriet aan. Rouwverwerking als een knalbonbon. Ik ervaar weinig piëteit bij u als kostganger van de (grim)lach. Ik vraag me af wat u voor een uurtje uitvaartverzorging zonder woorden vraagt. Het kan aan mij liggen, dat mijn trauma’s over Bassie & Adriaan zo diepgeworteld zitten dat ik ongewilde lolbroek al van ver herken, maar ik gruwel van het hele idee. Betalen we het uitvaartcentrum niet voor de goede zorgen? De bloemist voor zijn krans? Is de ceremonie met enkele teksten of muziekstukken er niet ter nagedachtenis, maar ook als rouwverwerking? U verhuurt een dronken nonkel op het middelmatige familiefeest. Een ballonvouwer aan het altaar, of kistacrobatiek naast het springkasteel. Er kan al eens gelachen worden, moet u hebben gedacht. Waarom steeds die geforceerde lach? Dat verontrust mij.
Ieder zijn idee van heengaan natuurlijk. Ieder zijn eigen dansje aan het graf. Maar al sterf ik reutelend op een kermis of braderie, geen clown raakt mij aan of komt in de nabijheid van mijn kuil. Zelfs al schiet mijn laatste publiek in een kramp.
Enfin,
Hartelijk,
Maarten Inghels
Peter Leeman is de eerste en enige rouwclown in België, een concept dat is overgewaaid vanuit Nederland. Op www.rouwclown.be kan u rouwclown Leeman boeken voor elke uitvaartpartij, groot of klein.
0 reacties ↓
Er zijn nog geen reacties...Wees de eerste met onderstaande formulier.
Geef je reactie