Maarten Inghels

Voor Marcel Van Maele.

Er schuilt een liefkozing in elk van zijn gedichten
wars van de ketter die luid lachend kotst. Is dat
poëzie? vraagt de rebel zich na het schrijven
af, met de vuisten berustend op het tafelvlak.

De vrouw die de telefoon opneemt voor de
blinde fluistervink die de voegen klieft,
zo de splinters van zijn vingers verliest.
Soms droom je maar zo breed als je kan

zien wanneer het leven zich voor je voltrekt
als in een donkere fles van waaruit de dichter,
gebotteld als een dwarse doorn, woest
de ontgoocheling bekankert. Met het gedicht

waarin elke keer een dwarsligger wordt geslacht.

Eva Mouton en ik brachten gisterenavond op het festival Ghent in Cap op de Gentse Feesten met Hanneke Hendrix, Willem Claassen en Dennis Gaens naast eigen werk ook gedichten van Marcel Van Maele, die vrijdag plots kwam te overlijden. Dit gedicht werd geschreven voor Marcel Van Maele. Daarna werd er uitvoerig op gedronken.

Labels: Dennis Gaens, Eva Mouton, Gedichten, Hanneke Hendrix, Marcel Van Maele, Willem Claassen

Zie ook:

• Passionate Magazine zomer 2009, een nieuwe generatie?
• Nog een lente
• Print is dead