Ik heb last van eenzame sokken. Ze verdwalen vaak, en ze komen nooit meer terug. Hoewel ze vaak samen in de wasmand verdwijnen, om dan te centrifugeren in de wasmachine, komen ze er altijd alleen uit. Ik heb wel eens een tijdje twee sokken over elkaar aan gedragen, omdat er een wondje op mijn voet zat dat schuurde met mijn nieuwe schoenen van leer die, omdat ze nagelnieuw waren, nog wat knelden. Zodoende raakten de paren uit elkaar. Dat kwam weer in orde, maar daarna liep het weer goed fout. Eerst dacht ik telkens twee verschillende sokken aan te doen. Dan bedacht ik een systeem met een lange wollen draad die langs mijn broekspijpen de sokken met elkaar verbond en aan een lijntje hield. Zoals ouders dat wel eens met kinderhandschoenen doen. Erg handig ging het niet, bij het uittrekken van kleren. En soms gingen de koordjes wel eens knappen, wat een erg lullig zicht gaf, twee touwtjes achter je schoenen hebben hangen. Goede ideeën waren dat waarschijnlijk niet. Iemand stelt voor een doos te gebruiken om alle eenzame sokken in te verzamelen. Maar een erg geniaal plan vind ik dat niet. Je stopt toch ook niet alle kleurlingen op de wereld in één doos? Dus die eenzame sokken stuur ik nu weer de wasmachine in, in de hoop dat ze er met een partner  uitkomen. Door een date in de draaimolen.
Maar dat gebeurt niet.

Af en toe zet ik me op een stoel voor de wasmachine. Ik kijk hoe het sop zich tussen de kleding wringt, hoe alles nat en kleverig wordt. Een weeïge lavendel- of seringengeur zich in de kelder verspreidt. Hoe het wasgoed in alle gewoel zijn structuur verliest. Maar een broek verliest nooit een pijp, die komt er steeds als één stuk uit. Na het legen van de trommel steek ik mijn hoofd naar binnen. Ik vind een stukgewassen papieren zakdoekje, dat overal witte stippen achterliet, en enkele rosse muntjes. Nooit verloren sokken.