Manuel (1) {11}
Op 23 november is er in het voorprogramma van I’m from Barcelona op het Wintertuinfestival in Nijmegen een stormloop aan schrijvers gepland, met als bedoeling de 29-koppige muziekband te evenaren. Alle schrijvers werken aan een ‘Manuel’, een geschrift van 100 woorden, met als hoofdpersonage Manuel, 35 jaar, die alles in de ik-vorm beleeft.
Ik schreef er drie.
PLAY
Ik ben Manuel, 35 jaar oud en misschien moest ik maar eens een commune induiken: het gaat tegenwoordig goed met andere mensen. Mijn visum als bastaardhond is alvast ingevuld en enkel ’s ochtends voel ik me nog suïcidaal. Mijn hart tikt dan wel, maar het klopt niet. Laat mij een abonnement nemen op asbest, of op de ballade van baldadigheid. Of kan je in tijden van een egocrisis beter een hert neerknallen? Honderd maal Jaws zien? Misschien word ik wel regisseur van mijn eigen leven: dat geeft feest.
PAUZE
Ik ben Manuel, 35 jaar oud en ben nu al verloren, verklap ik de nachtwaker van het hoertjeshotel ‘The Best in Belgium’. Ik vraag me nog af, in wiens bloed ik slaap vannacht, zeg ik bij het geven van een microfooi, maar ik ben voorbereid: het brood, de koffie en het goedkope bier zitten in een knullig draagtasje dat gauw scheurt. Ik verwacht een powernap, maar voor je het weet zit je in een winterslaap. Morgen herinner ik me enkel het kraken van de kamermuur, de klammige paardendekens, maar dat ik een hele dag mocht ademen, weet mijn lichaam niet meer.
STOP
Ik ben Manuel, 35 jaar oud en ik neem de schutkleur aan van de prentkaart die ik niet kan schrijven, veel te laat, haalt nooit meer de post, misschien als testament: of ze me nog moet. Wie weet wanneer ik thuis kom, – weg uit de barakstad, met hotels vol zongedroogde sanseveria’s, de kade met lallende zeemannen, een lorrige hoer, – dat mijn handen overbodig zijn. Misschien beter nu een cassette opnemen, met het gekrakeel, het zachte hijgen van het zwijgen van de kaart. Of zelfs dat niet. Gewoon mijn wachten tonen, het versmachtende, het achterste van mijn staart.
Er zijn er ook al van: Dennis Gaens, Willem Sjoerd van Vliet, Willem Claassen (1 en 2), Hanneke Hendrix en Ingeborg Klarenberg.
Collectief Wolf staat ook op het Wintertuinfestival, met een dadaïstische tekstperformance, afgewisseld met een lezing uit Tumult. Een fictief interview vind je hier >>
11 reacties ↓
1 Dennis // 16.11.08 at 12:38
PLAY is nu een stuk beter, oogt ook gewoon mooier. Heb je zelf al een keuze gemaakt, of doe je ze alle drie? Wellicht kunnen een aantal non-schrijvers er twee van jou voorlezen.
2 Eva // 16.11.08 at 18:14
Ik vind die tweede de beste. Die eerste vind ik niet kloppen: een Manuel die overweegt in een commune te gaan, zegt niet dat hij een commune ‘in wil duiken’ bijvoorbeeld. Maar daar ben ik heel strakdenkend in.
3 Maarten // 16.11.08 at 18:50
Mijn voorkeur gaat ook steeds naar PAUZE. Maar de twee anderen vullen het geheel wel aan. Maar ik wil graag Pauze komen doen. Nu nog op antwoord van Willem Sjoerd, de grote baas, wachten.
4 Eva // 16.11.08 at 18:54
Waarom is Manuel eigenlijk zielig? Staat dat in de opdracht? Is het gebaseerd op een bestaand figuur?
5 Maarten // 16.11.08 at 18:57
Maak jij eens een vrolijke Manuel, Eva, dan kunnen we samen gaan.
6 Dennis // 16.11.08 at 20:31
De tweede past wel veel beter bij jou ja, maar dat had ik geloof ik al gezegd. Zal ik mezelf herhalen anders?
7 Maarten // 16.11.08 at 20:32
Dan schrijf jij best een REPEAT
8 Eva // 16.11.08 at 21:51
Ja, ik wil zo’n vrolijke Manuel vingeroefening wel eens proberen. 100 woorden, net lang genoeg om mijn spanningsboog op pijl te houden.
9 het meisje // 17.11.08 at 22:10
Hendrickx?
10 Willem // 17.11.08 at 23:31
Ik stem ook voor Pauze.
11 Maarten // 18.11.08 at 16:42
Hendrix, aangepast, mes excuses.
Ik zal zelf niet meer aanwezig kunnen zijn in het voorprogramma. Er wordt gediscussieerd over een waardige vervanger ter voordracht van mijn Manuel.
Geef je reactie