Maarten Inghels

Tegen tien uur druppelden gestaag de aanwezigen binnen, acht mensen, en met René, Edith en Simon maakte dat elf. Er was een schriel mannetje, dat later erg sacrale gedichten bleek te schrijven, en twee vrouwen die bijna nooit schreven, en nog een Yoeri die wel iets deftigs op papier durfde te zetten, maar over het algemeen zaten we vooral met niet-schrijvers bijeen. Overigens is de workshop van maandag geschrapt, wegens de matige interesse. Vandaar ook dat ik na twee dagen Demian/Vinkenoog er nog wel een derde, erg vroege, zondag aan wilde breien, om zo toch nog aan tien mensen te geraken die zich op krukjes en stoelen rond het bureau van Simon Vinkenoog wilden scharen. Hondsvroeg was het, om de tien minuten jankte een tram door de bocht en begon het raam te trillen, maar toch was het erg aangenaam. Simon strooide met citaten (o.a. J. Huizinga, Homo Ludens en zijn eigen “Goede raad is vuur”), waardoor het geheel toch een soort ernst over zich heen kreeg waarvan je in godsnaam ging smeken dat het geen zondagochtend was. Vinkenoog was het trouwens die in De Laatste Show Jules Deelder citeerde met: “ik ben dichter geworden omdat ik dan zelf kan kiezen wanneer ik opsta.”

Flor, violist op rust, naast me fluisterde dat ie eigenlijk niet wist wat te verwachten, en dat hij er ook maar was als vriend en spion. Ik antwoordde dat ik daar normaal niet aan meedoe, workshops, maar dat ik al blij was dat Vinkenoog’s wietdampen niet m’n neusvleugels doorboorden op dit vroege uur. Simon begon met Tarotkaarten en gekleurd papier rond te strooien dat als inspiratie moest dienen voor een eerste rondje poëzie. Eerst had ik de ‘ster’ maar verder dan “De boom die de balkende vogel draagt” kwam ik niet (op het plaatje stond een boom met een rare vogel in en, nu ja, ook een ster). Dan had ik de ‘toren’:

De stad is de laatste die zijn naam draagt,
de kasseien, de beiaard, de tram die jankt
in de bocht, tot zelfs de bliksem die in de
toren slaat waarna hij valt:

Het grind ontwijkt hem niet, net zomin
de grimas van zijn val, de schrijver die
kijkt en blijft wachten tot de man zich
nestelt tegen de grond,

Als een retorische vraag, de ironie,
voorspeld door het klokkenlied van zijn ongeluk.

Na tien minuten stilzwijgend schrijven (zelfs de jazz moest af), deden we een rondje met voordrachten, maar als je niets had was het niet erg. Het tweede rondje was een thema en je mocht kiezen uit ‘crisis’ of ‘toeval’, waarna ik een adaptatie maakte van Het gaat goed met de oorlog. Een zondagochtend dipje stak namelijk de kop op en ik snakte naar een nieuwe koffie. Nadat ik het voorgelezen had zag ik even weer de bakens in Simon’s ogen oplichtten, zei hij; “een protestgedicht, jaja,” en wanneer René om croissants en koffie ging vroeg ie of ik het wilde uittikken en mailen naar hem. Zwartgalligheid op een zondagochtend slikt blijkbaar als zoete broodjes.
Het derde en laatste rondje begon met de versregel “Om te beginnen zou ik…”, maar verder dan dit kwam ik niet:

Om te beginnen zou ik telkens en opnieuw hetzelfde
gedicht, op datzelfde papier, in dezelfde kamer
bovenaan de trap schrijven, hier:

ligt mijn slaap niet te wachten op een betere dag:
met meer geluk, een ander begin,
of met het ultieme gedicht.

Neen, telkens en opnieuw schrijf ik hetzelfde
gedicht, dat vraagt en hoopt
op troost en een nieuw licht.

Nou meesterwerken schrijf je niet op een koude zondagochtend om tien uur, en al zeker niet het ultieme gedicht. Maar ik ben blij nog eens bij de erg krasse Vinkenoog op de schoot gezeten te mogen hebben, om te zien hoe hij springt, mompelt en weer rechtstaat.

Labels: Demian, Gedichten, Simon Vinkenoog

Zie ook:

• Simon Vinkenoog in Demian
• Spektakel in de marge
• Gebotteld