Maarten Inghels is dichter en schrijver. Zijn poëziedebuut 'Tumult' verscheen in de Sandwich-reeks onder redactie
van Gerrit Komrij Lees verder »
+f(png) "De Avonden")
Luister naar de radio-opname van Duizend Woorden en het aanvullende jury-verslag door Hans Hogenkamp en Cathelijn Schilder. Luisteren >>
Overigens is Boek 4 van 1001 Liefdes ook beschikbaar via WWAOW voor 12,95. Daar staat het gedicht Zachtjes hebben in. Ik weet niet of de bijhorende tekening van Charlotte Peys daarbij staat. Kopen >>
“Jeetje, wat lees je mooi voor,” zei Lotje Ijzermans en op slag werd ik verliefd op haar. We zaten te bakken onder vier spots in de radiokamer waar we niet alleen live werden uitgezonden via de radio, maar ook werden gefilmd. Dat was de eerste verrassing. Dat ze live in de ether ook nog eens over je verhaal gingen kutten onder het mom van een literaire workshop, was de andere verrassing. Voor mij was het allemaal best. Hans Hogenkamp las in de uitzending iets voor over toiletten die erg vuil werden, Lotje Ijzermans knikte iedereen bemoedigend toe en Cathelijn Schilder glimlachte vaak. Die laatste nam ons mee naar de schrijversborrel wat heel aardig was en meteen ook de beste verrassing van die avond. Eindelijk kreeg de mevrouw van Club Propaganda een gezicht, kwam de achterflapfoto van Het besluit van Dola Korstjens tot leven en riep die van Boven is het stil dat ik bij een homo-uitgeverij zat. “Je zit bij een homo-uitgeverij!” zei hij de hele nacht zachtjes. Het werd zowat de rode draad bij mijn eerste schrijversborrel, een borrel die enigszins vreemd lijkt in Vlaanderen maar in Amsterdam al twee jaar wordt gehouden. Het klinkt ook gek, zo’n borrel, waarover Kees ’t Hart schreef: “Het blijkt dat er bij aanstormend schrijvend Nederland dus een grote behoefte bestaat aan dit soort direct en serieus contact over schrijven.” Het was een mooie nacht na een lange dag van handschudden met de Uitgever van Uitgeverij Van Gennep na het getekende contract, kennismaken met redactrice Rebbeca die m’n bundel verder opvolgt en plannen bedenken voor de bundelpresentatie. De bundelpresentatie die er overigens vrij snel aankomt aangezien de bundel eind oktober in de rekken ligt. En dat idee moet nog even wennen, maar voelt alleszins aardig aan.
De Duizend Woorden Avonden Tune klinkt. Lotje IJzermans introduceert het programma en de gasten. Er is muziek. Het eerste jurylid, Cathelijn Schilder, leest acht minuten (een fragment uit) een verhaal voor. Dan volgt het tweede jurylid, Hans Hogenkamp: hij leest eveneens (een fragment uit) een verhaal voor, ook acht minuten. Daarna is er tijd voor muziek. Dan wordt door Lotje IJzermans de gast geïntroduceerd. Maarten Inghels leest zijn verhaal voor. Lotje IJzermans geeft een motivering van de redactie voor de keuze voor dit verhaal. De juryleden reageren hierop, Lotje IJzermans leidt dit gesprek. Nog een keer muziek. Einde programma.
De uitzending van Duizend Woorden vindt plaats op vrijdag 26 september 2008 van 21u tot 22u op de Nederlandse Radio 6. Daarom trein ik vrijdag naar Amsterdam om het “onderkoelde gruwelijke verhaal Billy voor te lezen”. Voor de Belgen onder ons; je kan ook digitaal luisteren.
Het is genoeg geweest, zegt onze Martin. Het heeft wreed geregend, zegt onze Patrick. Frank had het niet voorspeld, zegt ons Rita. Tot hier en niet meer verder, zegt onze Martin en hij trekt de deur achter zich dicht. En nu is het stil, zegt onze Rik misnoegd. Nu hebben we niets meer te zeggen. Het regent toch veel tegenwoordig, zegt ons Rita. Zijt stil, zegt ons Marleen tegen de kinderen. Ga maar wat buiten spelen. Het stinkt hier naar soep, roept trage Georges. Stinksoep! Het is goed, Georges, zegt ons Marleen, het is goed. Zijt wat stiller.
Het wordt niet stiller. Zelfs niet nu Martin de deur achter zich heeft dicht getrokken en verdwenen is. Toch een schone boom, zegt ons Rita. Ja, kerstmis is nog nooit zo schoon geweest, zegt onze Rik tegen niemand in het bijzonder. Kerstmis is met Jezus, roept onze Georges. Zeg eens dat hij moet ophouden met dat geroep, zegt ons Marleen tegen ons Moeder. Naar u luistert hij tenminste. Ik kijk naar ons moeder en zie dat er bij haar al haartjes op haar bovenlip beginnen te groeien, heel kleintjes. Suggestief. Ik vind dat niet schoon maar durf het haar niet te zeggen. Lees verder »
Het papieren studentenperiodiek van Nijmegen, de ANS, breidt haar website uit met filmrecensies, muziekrecensies en een ORP-podium. Vanaf heden elke twee weken een nieuw gedicht of verhaal van een bekende van ORP op ANS-Online. Het geheel staat onder redactie van Andy Leenen en Dennis Gaens. Het spits mag ondergetekende afbijten met “Het ontroerparcours“. Ga kijken.
De Truman Show is voorbij. Als in een haastig opgetrokken rookgordijn leken de voorbije maanden een waantoestand te zijn, een test voor de spanning van mijn bundelwens. Het leek alsof de clown ieder uur met zijn grimlach kon opspringen en wild zou scanderen: “het was allemaal om te lachen!” Een troepje mensen zouden me lachend nastaren en met de vinger op het waanbeeld wijzen. Maar zo liep het donderdag niet.
Bijna een jaar geleden liep ik met een groot hart naar het signeerstandje van Gerrit Komrij op de Boekenbeurs in Antwerpen. Ik had zijn bloemlezing van de kinderpoëzie in mijn handen, een nogal log uitgevallen boek waar een paard mee dood te slagen viel. Komrij zat er alleen, geen rijen waren voor hem te bespeuren. Aan de stand naast hem zat Wim Helsen horden fans op te wachten voor een foto, een handtekening, een geile handkus. Wat uitgeverijen verderop zat Stephanie Plankaert zwanger te wezen en haar pruilende dagboeken te signeren. Twee woorden zei ik tegen Komrij; “Voor Maarten”, op de vraag voor wie het boek was. Misschien stamelde ik daarna nog “dankjewel”, of maakte ik me toch maar snel uit de voeten. Lees verder »
