De bundel: Bundelvrees {6}
Vijftien jaar en hij zat naast mij. Hij vertelde dat hij schrijver wilde worden. Niet zomaar een schrijver, hij wilde een roman schrijven. En hij was er alvast mee begonnen. In kleine stukjes wel, want ‘het afwerken loopt altijd zo moeilijk.’ Nadat ik vroeg waarom hij juist wilde schrijven, antwoordde hij ‘dat de boeken die hij las niet altijd zo goed gingen als hij gehoopt had.’ Er was altijd wel iets mis mee. Een hoofdpersonage ging te vroeg dood, of de protagonisten zeiden de verkeerde dingen. Hij wilde beter, en dingen die beter moeten deed je beter zelf. Dat is de betere drijfveer voor een piepjonge puberschrijver. Beter dan de hormonenchaos of de liefdesstorm in een glas water op papier proberen te pennen.
Mijn bundel is ook nog niet af. Ik werk er ook in kleine stukjes aan. Alleen zijn de stukjes soms erg klein en moeilijk te vinden. Ik heb verschillende versies op mijn bureau liggen. Momenteel loopt versie zeven. Versie zeven loopt al een tijdje. Versie zeven moet versie acht worden, en de laatste versie die ervan gemaakt is. En meteen ook de beste. Versie acht moet eind augustus aan Komrij gegeven worden, zodat ‘de laatste fijnslijperij kan beginnen.’ Ik lijd aan bundelvrees. Schrik om te zeggen; ‘nou is ie af. Af af.’ In tussentijd draai ik plaatjes, lees ik slechte boeken die ik beter zou kunnen schrijven en tel mijn tenen.
Het enige wat je nodig hebt is een stel goede gedichten. Of beter; het bal van de dertig goede gedichten. Een bal dat danst, stuwt en de keel dicht knijpt. Dat slikt, wurgt en van tomeloze energie pulseert. Ik heb al duizend maal het verloop van de avond in mijn hoofd laten afspelen. Steeds met andere personages, een andere zaalinkleding of met luidere muziek. Nu ben ik de gasten beu gezien en groeit het bal van de geweigerden aan. Ik ben de strenge gastheer. Ik ben de dirigent en de circusdirecteur. Ik heb last van koudwatervrees en zeg; ‘nu is ie af.’
Eens die woorden uit je mond rollen ben je overtuigd dat je bundel het waard is op de markt verkocht te worden. Dat jouw bal in de vaste avondprogrammatie thuis hoort. Daar heb je een stel zelfzekere schoenen voor nodig, afstand en nuchterheid. En die vind je enkel bij je gedichten. Ik gun me nog even repititie.
Lees de eerdere berichten over de bundel Tumult >>
6 reacties ↓
1 Dennis // 21.07.08 at 16:29
Eind augustus… Dat is nog even. Wel maar heel even. Ik zelf begin altijd zo heel erg vlak voor de deadline met alles. Op zich werkt het wel. Na een aantal jaren weet ik nu dat het altijd wel goed komt. Neemt de stress overigens niet weg. Succes ermee. En hoe ging je tentamending? Was dat vandaag?
2 Saskia // 21.07.08 at 18:57
oef, augustus is al snel. kan me alles voorstellen bij de vrees; je krijgt maar één kans om het een eerste keer goed te doen. (om de druk nog maar even op te voeren ;))
3 Jan // 22.07.08 at 10:46
Eén van die bundels waar ik naar uitkijk. Succes, Maarten.
4 jacolien // 22.07.08 at 18:56
Ik wens je heel veel succes. Wat zou je een verbitterde schrijver zijn als de voorafgaande maand vlekkeloos zou verlopen?
Ik geloof dat ik mijn hormonen teveel wil laten schrijven. Maak jij je bundel nu even af, dan zal ik ‘m opslokken om vervolgens weer wat eigen verhalerij uit te poepen.
5 Eva // 24.07.08 at 12:37
Je proza vaart er alleszins wel bij. Lees je mail!
6 maarteninghels.be | De bundel: daar gaat ie // 25.08.08 at 21:34
[...] de eerdere berichten over koudwatervrees. [...]
Geef je reactie