Maarten Inghels

Haar vlezige dij komt het eerst in mijn blikveld, rozig en enigszins overweldigend deint het alle kanten uit. Het heeft volledig vrij spel in het veel te korte rokje van jeans. Zowel de dij als de jeans hebben hun beste tijd al gekend. Niet alleen vertoont de dij kleine littekens van jeugdpuistjes, niet gedoofde sigaretten en striemen van een uit de hand gelopen dieet, van achter de grote kist komkommer en sla – een veld vol groen – steken haar rozige armen ook fel af. Ze heeft het aanzien van een ronde bakkersvrouw uit een gouden tijd, een paar eeuwen terug. Op haar hoofd draagt ze een soort van kanten mutsje dat strak over de schedel geknoopt zit. Ze heeft rode plastic hakjes aan, in een kleur die pijn doet aan je ogen, en waarin haar voeten waanzinnig hard knellen, bedenk ik me, bij het zien van het vlees dat zich een weg uit het plastic wilt banen. Ik ril door de airco die boven onze hoofden koele lucht blaast. Ze heeft er waarschijnlijk geen last van, met haar kanten mutsje. Ze lijkt mij een kolossale afstammeling van het melk-en-bloed-type, redelijk groot en evenredig breed.

Hoewel ze – met de afgesproken winkelmand; gevuld met een tomaat, een pak jonge kaas en een fles rode (!) wijn – daar enigszins schaapachtig naar me staat te gluren, lijkt ze mij erg aandoenlijk. Ik bedenk me dat het haar ogen moeten zijn, die mijn blik van de korte dikke nek afleiden naar haar pupillen die gekadreerd liggen in haar spleetvormige oogkassen. Ze heeft iets Oosters. Iets à la chinoise, maar tegelijkertijd ook iets oer-Hollands. Ze kon een melkmeisje zijn, zo weg gelopen uit een Vermeer. Dat flitst allemaal tumultueus door mijn hoofd, in die luttele minuten dat ik daar lullig met een identiek gevuld boodschappenmandje sta, eveneens gevuld met een tomaat, honderd gram jonge kaas en een fles Zuid-Afrikaanse rode wijn.

Toen mijn buren mij van de codetaal vertelden, en daarmee hun hele liefdesnestje uit de doeken deden, had ik ze lachend weg gewoven.

- Iemand met jonge kaas gaat voor jonge brokken.
- Oude kaas is voor oude mannen. Simpel.
- Fruit, dat is voor homoseksuelen. Ga nooit met een mango bij de fruithoek staan, want dan ben je geflashed.
- Wat ben je?
- Geflashed. Gepakt. Gespot. Je hebt je ja-woord gegeven, er is geen weg meer terug. Als vliegen op rot fruit komen ze achter je aan.
- Witte wijn is voor een korte afspraak, bulderde mijn buurman verder.
- Rode is voor de stabielere types. Maar je weet maar nooit. Rudi had twintig jaar geleden ook een fles witte wijn in zijn mandje liggen, ik rode. En kijk, hij loopt hier nog steeds. Haha.

Alsof Rudi de woorden van zijn vrouw kracht bij wilde zetten, liep hij in een paar berenpassen door de kamer. Rudi kon amper door de deur met zijn brede schouders en hoge rug. Handen als kolenschoppen en een neus als een heuvel. Nooit gedacht dat hij zo een plastic geval als winkelmandje in zijn vuisten kon houden. Ik had Rita en haar man Rudi weg gelachen. Ik woon nog maar een week in de kamer naast hen, door de dunne muren had ik al twee maal de vuisten van Rudi horen bonken. Op de muur, niet op Rita. De pleister komt langs mijn kant eraf schilferen.

Nu sta ik zelf in het warenhuis waar ik weken lang het hele systeem, met alle gebaren en afgesproken codes, heb opgemerkt en opgeslagen. Ik heb deze wereld volledig onder de knie. En nu sta ik er zelf, met in mijn linkerhand een mandje dat al plakt van het zweet uit mijn handpalm. We zien elkaar, zij en ik. We begrijpen stilzwijgend de code. Op dat onverwacht moment word ik hevig verliefd op de vlezige dij, de rozige armen en de korte dikke nek van het mongooltje. Tamara.

Zie ook:

• Het abattoir van het afscheid, Dick Wessels/Het Gonst, 2009.
• Koningsblauw 2009
• Het hondje van Hitler