Een stad herkent men aan zijn park f
Ik vraag helemaal niet om 4 vierkante kilometer, met een samenscholing van een vijftal bomen of struiken ben ik al tevreden.
Eerste column voor de website van De Morgen, over Antwerpen en ver daarbuiten.
Ik vraag helemaal niet om 4 vierkante kilometer, met een samenscholing van een vijftal bomen of struiken ben ik al tevreden.
Eerste column voor de website van De Morgen, over Antwerpen en ver daarbuiten.

|
Camera iPhone 5 |
|
|
ISO 64 |
Aperture f/2,4 |
|
Exposure 1/40th |
Focal Length 4mm |
Op de markt in Zagreb kocht ik een salami van berenvlees. Het is een delicatesse, zei Silvestar - de organisator van the 8th International Festival of Contemporary Poetry in Kroatië, waar ik te gast was.
‘En niet duur’, antwoordde ik. Dat ze de worst maken van berenjongen die worden doodgeknuppeld met baseball bats, zei hij pas nadat ik het geld al had overhandigd.
Als we afscheid hebben genomen van de dragers onder de roze bloesemboom, die met elke windstoot zijn bloemblaadjes verliest, wandelen Joke en ik naar de uitgang. We zwijgen lang en horen alleen de kikkers luid kwaken in de sloot. Ik moet denken aan het vliegtuigje dat een figurantenrol had in Joke’s gedicht. Ik had haar helemaal niets verteld over het vliegtuigje met trillende vleugels, helemaal niets.
Vorige week droegen Joke van Leeuwen en ik meneer J.D. en mevrouw A.H. weg.
Ik moet mijn mond leren houden. Zeker tegen onbekende mensen achter mij in de rij voor het loket in het Centraal Station van Antwerpen. Zeker tegen Republikeinse Nederlanders die en masse hun land ontvluchten vanwege de oranjedrukte om de kroning van hun nieuwe koning.
- Dat zul je nou zien bij die domme Belgen. Lekker druk, en doen ze maar twee loketjes open in het hele station.
- Hoe die domme Belgen dat voor elkaar krijgen! Twee loketten met rijen wachtenden voor!
Stilte in de zaal. Hier wordt aan een nieuw boek gewerkt.
De literaire kroegentocht is een eigenzinnig tussendoortje voor poëzieliefhebbers met een gezonde dorst voor literaire anekdotes. Fierens en Inghels tronen u mee naar een aantal legendarische Antwerpse cafés en buurten met literaire wortels (in een vierkant kilometertje rond de kathedraal).
Zaterdagavond nemen Andy Fierens en ik nog eens literatuur- en kroegliefhebbers mee op sleeptouw door de binnenstad van Antwerpen. Er zijn nog kaartjes via CC De Kern, vermoed ik.

|
Camera Canon MP620 series |
|
|
ISO |
Aperture |
|
Exposure |
Focal Length |
van maarten inghels.
Tumblr kon het zonder mij blijkbaar prima alleen af, denk ik, nu ik dit plaatje op een tumblr-blog vind. Het oorspronkelijke gedicht telt wel 20 regels, geen 2. Vooruit dan:
Vooral ’s nachts blijf ik
dezelfde maar dan banger.
Niet van de bliksem die in mij
liefde likt, niet van haar
dijbreuk of mijn gezicht dat
zich verslikt; de donder draagt
toch mijn huid vannacht.
Vooral ’s nachts word ik
banger van wat langer duurt;
langer dan haar eerste ochtend
zucht. Ik loop de nacht
zijn kantjes af, wachtend tot
haar armen scharen zijn die
openwaaien, zij mijn naam roept.
Bij wijze van slaapgebed wacht
ik angstig de ochtend af, voor
als ik kosteloos wakker raak,
wat het zal zijn; weer een dag
met haar, als elke dag wat langer
wordt.
Bron: rougeimaginaire
Meneer W.D. is op 15 juni 1940 geboren te Antwerpen en in zijn woonst gevonden op 4 april 2013. Zijn uitvaart vond plaats op 17 april 2013 op begraafplaats Schoonselhof. Dichter van dienst was Maar…
Bij de uitvaart van meneer W.D., nr. 36 alweer, ontmoette ik eindelijk Renée van de Firma, een heuglijk feit.
Ik kroop in de huid van Karl Ove Knausgard. Vandaag in De Morgen. Met gastrollen voor Geir I, Geir II, Geir III en Geir IV.
Verscheen als elfde deel in de Belgica-reeks van Uitgeverij Voetnoot met een portret van Inghels door Dirk Leyman.
“Inghels weet precies zijn vingers op de zwerende plekken van onze maatschappij te leggen.”
Het abattoir van het afscheid is een bibliofiele bundel, uitgegeven door Dick Wessels / Het Gonst
Find me on
heWNMi